DE ISRAEL LOBBY IS VERHUISD! ADJUST YOUR BOOKMARKS!

Alle logs staan nu (ook) op eindpunt HOTEL TERMINUS http://eindpunt.blogspot.com

(u kunt hier niet meer reageren)

Dit weblog zal over enige tijd verdwijnen

2.7.10

Is de Koran een Mein Kampf?

Wereldjournalisten | 2 juli 2010 | P.S. van Koningsveld


Dat de Koran net als Mein Kamp antisemitisch zou zijn, zoals PVV-voorman Wilders suggereert, betwijfelt islamoloog prof. dr. Pieter Sjoerd van Koningsveld. Lange tijd gold voor Joden juist het 'Pact van Bescherming'. Een pact gebaseerd op de Koran.

Bij de vroegste expansie van de macht van de islam naar buiten het Arabische schiereiland - in de nadagen van Mohammeds optreden als religieus en staatkundig leider - werd een beleid geformuleerd over christelijke en joodse gemeenschappen in het veroverd gebied. Dit beleid vormde de grondslag voor de latere betrekkingen tussen de islamitische overheid enerzijds en haar christelijke en joodse onderdanen anderzijds.
De kern van dit beleid wordt vertolkt door een vers in de Koran IX: 29: ´Bestrijdt, onder hen aan wie het Boek gegeven is, degenen die niet geloven in Allah, noch in de Laatste Dag, die niet verbieden wat Allah en Zijn Boodschapper hebben verboden en die de religie van de Waarheid niet volgen, totdat zij de hoofdelijke belasting betalen uit erkenning van superioriteit en zij in een staat van onderwerping verkeren.´

Pact van Bescherming

Dit vers was voor islamitische juristen het centrale gegeven op basis waarvan zij, door de geschiedenis van de islam heen, de doctrine van het ´Pact van Bescherming´ ontwikkelden, dat tussen de islamitische autoriteiten en de onderworpen christelijke en joodse gemeenschappen werd geacht te bestaan. Het vers - en zijn doorwerking in het islamitische recht - vormde tegelijkertijd het meest kardinale verschil ten opzichte van de juridische positie van joden onder christelijk bestuur, welke namelijk, zoals bekend, op geen enkel vers uit het Nieuwe Testament kon worden gebaseerd. Integendeel. In zijn vergelijkend-historische studie over de positie van joden onder islamitisch en christelijk bestuur, ziet Mark Cohen hierin de belangrijkste oorzaak van de relatief gunstiger lotgevallen van joden in de islamitische ten opzichte van de christelijke wereld. Joden (trouwens ook christenen) werden, daar waar de islamitische Wet heerste, beschermd door een duidelijke bepaling ontleend aan de Koran zelf.

Kalief Umar

Nadere bepalingen die aan het voornoemde richting gaven en onder sommige omstandigheden ook een inbreuk op hun positie konden meebrengen, werden op basis van bronnen buiten de Koran ontwikkeld. Daar waren allereerst de Stipulaties van Umar, een lijst van voorwaarden die de tweede opvolger van Mohammed, Kalief Umar, aan verdragen met onderworpen voor niet-islamitische gemeenschappen zou hebben verbonden. Deze Stipulaties zouden, als uitwerkingen en toevoegingen aan de koranische grondgedachte van de hoofdelijke belasting en het bijbehorende Pact, een belangrijke rol in het islamitisch recht spelen. De Stipulaties omvatten bijvoorbeeld specifieke regels voor kleding van niet-moslims, restricties op het manifesteren van niet-islamitische rituelen en symbolen in de openbare ruimte, evenals op de restauratie en nieuwbouw van kerken en synagogen.



Jemenitische juristen

Daarnaast werd in sommige concrete gevallen teruggegrepen op uitspraken die Mohammed kort voor zijn overlijden zou hebben gedaan (die ook niet in de Koran voorkomen), waarin hij zou hebben gesteld: ‘Op het Arabische Schiereiland mag slechts één godsdienst voortbestaan.’ Hiermee zou hij hebben aangegeven, dat het koranische stelsel van hoofdelijke belasting en Pact alleen buiten het Arabische Schiereiland mocht gelden, hetgeen het bestaansrecht van christelijke en joodse gemeenschappen ter plaatse dreigde aan te tasten. In dit licht is het te begrijpen dat islamitische juristen in Jemen door de eeuwen een discussie hebben gevoerd over de vraag of , in het licht van de aangehaalde aan Mohammed toegeschreven uitspraak, de belangrijke joodse gemeenschap ter plaats niet uit Jemen moest worden verdreven. Een poging daartoe werd in de 17de eeuw zelfs ondernomen, met steun van sommige juristen, terwijl andere godsdienstgeleerden zich hiertegen verzetten.


Opstand of verraad

Een andere mogelijkheid tot aantasting van de bescherming die met het Pact gegeven was, hing samen met de gedachte van onderwerping, die aan het Pact ten grondslag lag. Bij opstand of verraad, bijvoorbeeld door collaboratie met een vijandige macht, kon tot verbreking van het Pact worden geconcludeerd. Onder die omstandigheden, die zich incidenteel hebben voorgedaan, verviel het recht op belijdenis van de niet-islamitische godsdienst, op bescherming van lijf en goederen en restte vlucht of bekering tot de islam. Dit was bijvoorbeeld het geval in de vroege periode van de Almohadenheerschappij in het Iberisch schiereiland en Noord-Afrika, de tijd waarin onder anderen de befaamde joodse godsdienstgeleerde Maimonides uit Al-Andalus via Marokko een veilig heenkomen zocht in Cairo.

Aanvalsoorlog Israël

De strijd tegen Israël funderen islamitische godsdienstgeleerden mede in de Koran. Een van de vroegste verzen die moslims toestond te strijden, luidt als volgt: ‘Bestrijdt voor de zaak van Allah degenen die u bestrijden, maar valt hen niet eerst aan. Allah houdt niet van aanvallers’ (soera 2:190). Dit vers beschouwen de meest gezaghebbende geleerden vandaag de dag als grondslag van de islamitische regel dat aanvalsoorlogen zijn verboden, maar gewapende strijd ter zelfverdediging niet alleen geoorloofd is, maar zelfs verplicht. De oorlog tegen Israël wordt gezien als strijd tegen een agressor en bezetter; deze geldt als collectieve plicht voor alle moslims om tot die aIs die strijd te kwalificeren als antisemitisch? In zijn recente tweedelige werk over de jihad heeft Yusuf Al-Qaradawi, meest gezaghebbende hedendaagse godsdienstgeleerde van de Soennitische islam, deze vraag om 2 redenen verworpen. Ten eerste zijn Arabieren zelf ook semieten en als nakomelingen van Abraham via Ismail zelfs neven van hen als nakomelingen van Jacob. Sterker nog: de Koran beschouwt alle moslims als nakomelingen van Abraham. De tweede reden is dat moslims humanistische wereldburgers zijn krachtens hun religieuze en intellectuele vorming en dus niet zijn gekant tegen welk ras of welke afkomst dan ook. Hun godsdienst leert hen dat de gehele mensheid één grote familie is, die wordt verenigd door aanbidding van God en afstamming van Adam.

Jodendom is geen nationaliteit

Al-Qaradawi wijst er overigens op, dat niet alle joden heden ten dage semieten zijn, ‘zoals zij wel menen’, omdat velen van hen afstammen van volkeren en groepen die ooit tot het jodendom van buitenaf zijn bekeerd, zoals de joden van het koninkrijk van de Khazaren, de joden uit Jemen, Oost-Afrika, Egypte, de Maghrib, hetgeen in de aard der zaak ligt, omdat het jodendom, aldus Qaradawi, ‘geen nationaliteit is maar een godsdienst’. Ik teken aan dat Al-Qaradawi heel dicht staat bij de argumentatie van de Israëlische hoogleraar geschiedenis, Shlomo Sand in zijn recente boek The invention of the Jewish people, waarin een scherpe aanval op de zionistische ideologie en zijn onheilzame uitwerking op het geschiedenisbeeld is gedaan.

De strijd ter bevrijding van Palestina wordt evenmin gevoerd, omdat Israël joods is. Van het respect dat het jodendom als godsdienst van islamitische zijde geniet, is op verschillende plaatsten van de Koran sprake, aldus Al-Qaradawi, de joden staan zelfs dichter bij de islam dan de christenen. De gedachte dat het bij de jihad tegen Israël om een strijd tegen het joodse geloof zou gaan, die men soms zelfs aantreft bij godsdienstgeleerden van de islam, is een zeer ernstig misverstand. De joden behoren tot de Lieden van het Boek, moslims mogen zich met hen verzwageren en hun voedsel met hen delen. Toen de christelijke wereld hen verwierp, vonden ze een veilig toevluchtsoord in het Gebied van de Islam.
Weliswaar hebben de joden zich in de beginperiode van de islam afwijzend en vijandig ten opzichte van de boodschap opgesteld. ‘Er is echter maar één enkele reden voor onze strijd met de joden: dat zij ons land hebben overmeesterd, het land van de islam, het land van Palestina, dat ze onze mensen hebben verjaagd, de oorspronkelijke bewoners van het land, en hun aanwezigheid als binnendringers hebben opgelegd met ijzer, vuur, geweld en bloed.'



Vreedzame coëxistentie

Uit het voorgaande is in voldoende mate naar voren gekomen, dat in de geschiedenis van de islam, inclusief de hedendaagse tijd, in de regel geen sprake was van antisemitisme in directe samenhang met de interpretatie van een of meer passages uit de Koran. Incidentele vervolgingen van joodse minderheden onder islamitisch bestuur hebben plaats gevonden, vooral in perioden van crises. Antisemitisch geschreeuw klinkt geregeld op, ook van Arabische en islamitische zijde, helaas ook wel in Nederland.
Zo presenteert een docent van de Islamitische Universiteit van Europa in een leerboek voor zijn studenten het beruchte antisemitische schotschrift van de ‘Protocollen van de Wijzen van Zion’ als derde hoofdbron voor de kennis van het jodendom, naast het Oude Testament en de Talmud als de eerste 2 bronnen.
Maar het door de Koran gelegde grondpatroon was en is uitdrukkelijk dat van vreedzame coëxistentie. De moderne beredenering binnen de main stream-Islam van de jihad tegen Israël als religieuze plicht, kan niet als antisemitisme worden afgedaan. Het gaat om een authentiek politiek conflict, dat nog steeds niet met de daartoe uitsluitend adequate, dat wil zeggen politieke, middelen is opgelost.

Prof. Dr. P.S. van Koningsveld, emeritus-hoogleraar islamologie

Dit is een deel uit het artikel Koran en Mein Kamp van prof. dr. P.S. van Koningsveld dat verscheen in het tijdschrift Openbaar Bestuur, jrg. 20, nr. 5 (mei 2010), p.2-7

Klik hier voor het (deel)artikel inclusief het notenapparaat.